شما اينجا هستيد.

سرور آزادگی

ویژه برنامه ی میلاد امام حسین(علیه السلام) با عنوان «سرور آزادگی» باموضوع همگامی امام حسین(علیه السلام) با قرآن به کارشناسی دکترپوراسماعیل به تاریخ 11خرداد1393 ازساعت 30/10 پخش شد.
خلاصه ی این گفت و گو را می توانید در زیر بخوانید.
امام حسین (علیه السلام) همگامی غیر قابل توصیفی با قرآن مجید دارد به طوری که در زیارت روز عید فطر و قربان ایشان آمده است: «السلام علیک یا شریک القرآن» به این ترتیب امام حسین (علیه السلام) عدل و شریک قرآن معرفی شده است. وقتی امام حسین(صلوات الله علیه) شریک قرآن معرفی می شود پس ما باید در سیدالشهداء (علیه السلام) دنبال ویژگی هایی باشیم که این تعریف را در حد عقل ناقص خودمان بفهمیم.
در یک نگاه کلی، امام حسین(علیه السلام) به عنوان ثقل اصغر و قرآن کریم به عنوان ثقل اکبر هر دو به هدایت بشر به سرمنزل مقصود پرداخته اند.این است که پیامبر می فرماید: «هُمْ‏ مَعَ‏ الْقُرْآنِ‏ وَ الْقُرْآنُ مَعَهُمْ لَا يُفَارِقُونَهُ وَ لَا يُفَارِقُهُم»‏ اهل بیت(علیهم السلام) هم راه و هم گام با قرآن هستند و قرآن هم، همراه با آنان است.آنان از قرآن جدا نمی شوند و قرآن هم از آنان جدا نمی شود.
البته همه ی اهل بیت(علیهم السلام) دارای چنین و یژگی ای هستند اما وقتی سر مبارک امام حسین (علیه السلام) به عنوان حقیقت قرآن بر سر نیزه، آیات سوره ی کهف را می خواند، بنابراین ایشان جلوه ای دیگر از شریک القرآن بودن قرآن را دارد.
مورخان نوشته اند عصر روز نهم محرم وقتی فرمان جنگ از طرف ابن زیاد به عمرسعد رسید و تصمیم به نبرد گرفت امام حسین (علیه السلام) به قمر منیر بنی هاشم(علیه السلام) فرمود: امشب را از آنها مهلت بگیر که «انی کنت احب الصلوه له و تلاوته کتابه» خدا می داند که من نماز و تلاوت قرآن را دوست دارم.

• همانطور که قرائت قرآن جزو برنامه های اصلی هر مؤمن در شبانه روز است، زیارت امام حسین(علیه السلام) نیز باید جزو برنامه های هر مسلمان قرار گیرد که به ما آموخته اند حداقل به انداره ی عبارت «السلام علیک یا اباعبدالله، السلام علیک و رحمه الله و برکاته» بر بلندای مکانی که هستیم در هر صبح، پیوند خود را با شریک القرآن، امام حسین(علیه السلام) برقرار کنیم.
از طرفی امام صادق (علیه السلام) به ما می آموزد: « الْقُرْآنُ‏ عَهْدُ اللَّهِ‏ إِلَى خَلْقِهِ فَقَدْ يَنْبَغِي لِلْمَرْءِ الْمُسْلِمِ أَنْ يَنْظُرَ فِي عَهْدِهِ وَ أَنْ يَقْرَأَ مِنْهُ فِي كُلِّ يَوْمٍ خَمْسِينَ آيَةً» ( شیخ کلینی، الکافی، ج2،ص609)یعنی: قرآن، عهد خداوند و فرمان او بر خلق اش است، پس سزاوار است بر شخص مسلمان که هر روز در آن نظر کند و پنجاه آیه از آن را بخواند.
و از طرف دیگر همان حضرت به سدیر می فرماید: « يَا سَدِيرُ تَزُورُ قَبْرَ الْحُسَيْنِ‏ علیه السلام فِي كُلِّ يَوْمٍ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ لَا قَالَ فَمَا أَجْفَاكُمْ قَالَ فَتَزُورُونَهُ فِي كُلِّ جُمْعَةٍ قُلْتُ لَا قَالَ فَتَزُورُونَهُ فِي كُلِّ شَهْرٍ قُلْتُ لَا قَالَ فَتَزُورُونَهُ فِي كُلِّ سَنَةٍ قُلْتُ قَدْ يَكُونُ ذَلِكَ قَالَ يَا سَدِيرُ مَا أَجْفَاكُمْ لِلْحُسَيْنِ علیه السلام أَ مَا عَلِمْتَ أَنَّ لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ أَلْفَيْ أَلْفِ مَلَكٍ شُعْثٌ غُبْرٌ يَبْكُونَ وَ يَزُورُونَ لَا يَفْتُرُونَ وَ مَا عَلَيْكَ يَا سَدِيرُ أَنْ تَزُورَ قَبْرَ الْحُسَيْنِ‏ علیه السلام فِي كُلِّ جُمْعَةٍ خَمْسَ مَرَّاتٍ وَ فِي كُلِّ يَوْمٍ مَرَّةً قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ إِنَّ بَيْنَنَا وَ بَيْنَهُ فَرَاسِخَ كَثِيرَةً فَقَالَ لِي اصْعَدْ فَوْقَ سَطْحِكَ ثُمَّ تَلْتَفِتُ يَمْنَةً وَ يَسْرَةً ثُمَّ تَرْفَعُ رَأْسَكَ إِلَى السَّمَاءِ ثُمَّ انْحُ نَحْوَ الْقَبْرِ وَ تَقُولُ- السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا أَبَا عَبْدِ اللَّهِ السَّلَامُ عَلَيْكَ وَ رَحْمَةُ اللَّهِ وَ بَرَكَاتُهُ تُكْتَبُ لَكَ زَوْرَةٌ وَ الزَّوْرَةُ حَجَّةٌ وَ عُمْرَةٌ قَالَ سَدِيرٌ فَرُبَّمَا فَعَلْتُ فِي الشَّهْرِ أَكْثَرَ مِنْ عِشْرِينَ مَرَّةً.» (همان،ج2،ص589)
بر توست که در هر جمعه، پنج مرتبه و در هر روز یک مرتبه آرامگاه امام حسین(علیه السلام) را زیارت کنی... این یعنی هم قرآن و هم زیارت امام حسین(علیه السلام) باید یکی از برنامه های روزمره ی زندگی ما باشد.

• گذشت روزگار نه امام حسین (علیه السلام) را کهنه کرده است و نه قرآن را، کدام نهضتی جز نهضت حسینی شما می شناسید و کدام کتاب جز قرآن را که رنگ کهنگی به خود نگرفته باشد؟
امام رضا(علیه السلام) نقل می کند که از امام صادق(علیه السلام) پرسیده شد، علّت اینکه هر چه زمان می گذرد ولی بر شادابی قرآن افزوده می شود، چیست؟
حضرت فرمودند:علّت این است که خداوند قرآن را برای زمان خاص و مردم خاصی قرار نداده است، بنابراین قرآن پیوسته تا روز قیامت برای مردم تازه و باطراوت است.
« يُحَدِّثُ عَنِ الرِّضَا عَنْ أَبِيهِ مُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ علیه السلام‏ إِنَّ رَجُلًا سَأَلَ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ علیه السلام مَا بَالُ الْقُرْآنِ لَا يَزْدَادُ عِنْدَ النَّشْرِ وَ الدِّرَاسَةِ إِلَّا غَضَاضَةً فَقَالَ لِأَنَّ اللَّهَ لَمْ يُنْزِلْهُ لِزَمَانٍ دُونَ زَمَانٍ وَ لَا لِنَاسٍ دُونَ نَاسٍ فَهُوَ فِي‏ كُلِ‏ زَمَانٍ‏ جَدِيدٌ وَ عِنْدَ كُلِّ قَوْمٍ غَضٌّ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَة» (شیخ صدوق، عیون اخبار الرضاعلیه السلام، ج2، ص 87)
همین اتفاق برای امام حسین(علیه اسلام) رخ داده است؛ تمام انقلاب های جهان یک روز از یاد رفته اند امّا قیام امام حسین (علیه السلام) همه چنان در یادها باقی مانده است.
به این حقیقت بزرگ، حضرت زینب(سلام الله علیها) در سخنی به امام سجاد(علیه السلام) اشاره دارد:
« و ينصبون‏ بهذا الطفّ‏ علما لقبر أبيك سيّد الشهداء لا يدرس أثره، و لا يعفو رسمه على كرور الليالي و الأيّام، و ليجهدنّ أئمّة الكفر و أشياع الضلالة في محوه و تطميسه فلا يزداد إلّا ظهورا، و أمره إلّا علو» ( بحرانی اصفهانی، عوالم العلوم و المعارف، ج11، ص965)
بر فراز آرامگاه پدرت، قبّه ای خواهد ساخت که از بین نمی رود، گذشت ایام و روزگار آن را از بین نمی برد، هر چه ستمکاران برای نابودی آن کوشش کنند، هرگز به خواسته ی خودشان نائل نمی شوند، شکوه و جلال آن، روز به روز در حال افزایش است.
ما این اتفاق را در این روزها وجدان می کنیم که خورشید امام حسین(علیه السلام) هم چنان می تابد، برای همین در یکی از زیارت های سیدالشهداء(صلوات الله علیها) می خوانیم:« أَشْهَدُ أَنَّكَ نُورُ اللَّهِ‏ الَّذِي‏ لَمْ‏ يُطْفَ وَ لَا يُطْفَأُ أَبَداً » (کفعمی، المصباح، ص498) یعنی: گواهی می دهیم که تو نور خدا هستی، نوری که خاموش نشده و هر گز خاموش نخواهد شد.