شما اينجا هستيد.

علم ناگوار!

رفتار خردمندانه در زندگی این طور حکم می‌‌‌‌کند که بیاموزیم و یا آموزش دهیم و صد البتّه خوشا به حال آنان که تا پایان حیات در هر دو نقش می‌‌‌‌کوشند.
در گفتمان دینی، هر حرکت ما باید«معنا دار» باشد از این رو صاحبان اندیشه در این تفکرند که پیوسته به این پرسش‌‌ها پاسخ دهند: که چرا می‌‌‌‌خوانیم و چرا یاد می‌‌‌‌د‌‌هیم؟ آیا عنوان‌‌های علمی ما را سرخوش می‌‌‌‌کند؟! آیا به دنبال دنیای فانی هستیم؟! و یا ...
این پرسش‌‌ها از آن رو است که خردمند علم‌‌جو می‌‌‌‌د‌‌اند در این عالَم علومی هست که برایش سودی ندارد و دانشی ـ که باید روشن کننده ی حقایق پیرامون او باشد ـ گاه حجابی است که او را از شناختن خویشتنِ خویش غافل می‌‌‌‌کند و چه سهمگین که عالِم دنیا، جاهل آخرت باشد و حتی بوی بهشت را استشمام نکند!
همه ی ما اعم از مدّرس و دانشجو نیازمند به بازخوانی روایت پیش رو و به کاربستن آن در حیات علمیِ خود هستیم! شاید پیش آمده است پاسخ پرسشی را نمی دانیم امّا شهامت «نمی دانم» را نداریم، همان حقیقتی که امیر(علیه السلام) فرمود: «لَا أَعْلَمُ نِصْفُ‏ الْعِلْم».(تميمى آمدی، ص48)
آیا تاکنون همه ی تصمیم ها ، فتواها و قضاوت های ما در زندگی صحیح بوده است؟چه ناگوار است که فردا دانش آموخته های درس های ما بهشتی باشند و ما...
«يَا أَبَاذَرٍّ، إِنَّ شَرَّ النَّاسِ مَنْزِلَةً عِنْدَ اللَّهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ: عَالِمٌ لَا يُنْتَفَعُ بِعِلْمِهِ وَ مَنْ طَلَبَ عِلْماً لِيَصْرِفَ بِهِ وُجُوهَ النَّاسِ إِلَيْهِ لَمْ يَجِدْ رِيحَ الْجَنَّةِ؛ يَا أَبَاذَرّ، مَنِ ابْتَغَى الْعِلْمَ لِيَخْدَعَ بِهِ النَّاسَ لَمْ يَجِدْ رِيحَ الْجَنَّةِ؛ يَا أَبَاذَرٍّ، إِذَا سُئِلْتَ عَنْ عِلْمٍ لَا تَعْلَمُهُ، فَقُلْ: لَا أَعْلَمُهُ تَنْجُ مِنْ تَبِعَتِهِ وَ لَا تُفْتِ بِمَا لَا عِلْمَ لَکَ بِهِ تَنْجُ مِنْ عَذَابِ اللَّهِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ؛ يَا أَبَاذَرٍّ، يَطَّلِعُ قَوْمٌ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ عَلَى قَوْمٍ مِنْ أَهْلِ النَّارِ! فَيَقُولُونَ: مَا أَدْخَلَكُمُ النَّارَ وَ قَدْ دَخَلْنَا الْجَنَّةَ لِفَضْلِ تَأْدِيبِكُمْ وَ تَعْلِيمِكُمْ؟ فَيَقُولُونَ: إِنَّا كُنَّا نَأْمُرُ بِالْخَيْرِ وَ لَا نَفْعَلُه‏». (طبرسی،460)
پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله) به ابوذر غفاری (رحمة الله علیه) می فرماید:«به درستی که بدترین مردمان نزد خداوند در روز قیامت عالمی است که از علمش سودی نبرده است و کسی که برای جلب توجّه مردم به سوی خود به دنبال تحصیل علم باشد، بوی بهشت را استشمام نخواهد کرد.
ای ابوذر! بوی بهشت به مشام کسی که برای مردم فریبی در جستجوی علم باشد، نخواهد رسید، ای ابوذر! هرگاه از تو چیزی پرسیدند که پاسخ آن را نمی دانستی، پس بگو: نمی دانم و خود را از پیامدهای آن نجات ده و به چیزی که نمی دانی، فتوا نده تا از عذاب خداوند در روز قیامت نجات یابی، ای ابوذر! گروهی از بهشتیان از گروهی از اهل جهنّم آگاه می شوند و به آن ها می گویند: چه چیزی شما را جهنّمی کرد، در حالی که ما به برکت تربیت و تعلیم شما بهشتی شدیم؟ آنان در پاسخ می گویند: ما دیگران را به کارهای خیر فرمان می دادیم و خود به آن ها عمل نمی کردیم.»

بعد از انتشار اوّلین شماره از «دانش نامه ی علوم قرآن و حدیث» استادان و پژوهشگران حوزوی و دانشگاهی، به شیوه های مختلف از خادمان نشر مجلّه تقدیر کردند، ضمن تشکر از ابراز لطف فرهیختگان محترم، برای ایشان و همکاران خود، آرزوی عافیت و دستیابی به«علم حقیقی» را از خالق بی همتا خواستارم.
«اللَّهُمَّ إِنِّي أَعُوذُ بِکَ مِنْ نَفْسٍ لَا تَشْبَعُ وَ مِنْ قَلْبٍ لَا يَخْشَعُ وَ مِنْ عِلْمٍ‏ لَا يَنْفَع‏». (شیخ طوسی، ج‏1، ص75)

منابع
- تميمى آمدى، عبدالواحدبن محمّد، تصنيف غرر الحكم و درر الكلم‏، مصطفى‏ درايتى، قم،‏ دفتر تبليغات‏، چاپ اوّل، 1366ش.‏
- طبرسى، حسن بن فضل، ‏مكارم الأخلاق، ‏قم،‏ شريف رضى،‏ چاپ چهارم، ‏1412ق.
- طوسى، محمدبن الحسن‏، مصباح المتهجّد و سلاح المتعبّد، بيروت،‏ مؤسسة فقه الشيعة، چاپ اوّل، ‏1411ق‏.